Παραδοσιακά τέτοιες ημέρες έρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλέτας που έχει καθιερωθεί πλέον να γίνεται το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Εδώ και δύο χρόνια όμως, οι «Πανελλήνιες» έγιναν δύο! Η «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΩΝ» και η «ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΟΤΟΣΥΛΕΤΙΣΤΩΝ»
Του Ηλία Ντέβελι
Κάποιοι από εμάς πρόλαβαν την πραγματική την Ορθόδοξη Πανελλήνια. Αυτή που άρχισε να εκφυλλίζεται κάπου εκεί στο ‘98 – ‘99. Να θυμίσω ότι η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλέτας ξεκίνησε ως μια κινητοποίηση του σοβαρού μοτοσυκλετισμού στην Ελλάδα, σε μία προσπάθεια να αποδείξει ότι όλοι όσοι οδηγούν μοτοσυκλέτα δεν είναι «αλήτες μηχανόβιοι». Ήταν μια “επανάσταση” που ξεκίνησε από την ταξιδιωτικό πυρήνα της Λ.Ε.ΜΟΤ. και έχασε τον προσανατολισμό της στα χέρια της τελευταίας διοίκησης της ΜΟΤΟΕ που τείνει πλέον να πάρει τον χαρακτήρα ισόβιου χρίσματος. Ίσως βέβαια να είναι τόσο ικανή αυτή η διοίκηση που αποτελεί αναντικατάστατη επιλογή…..
Πάντως κάποια στελέχη που διαφονούσαν με την πολιτική της MOTOE και προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αλλάξουν τα πράγματα εκ των έσω, αποχώρησαν και δημιούργησαν την νέα ομοσπονδία που ονομάζεται ΕΛΜΟΤΟ. Δεν θα αναλύσουμε εδώ τις θέσεις του καθενός και τα πράγματα που τους χωρίζουν. Το θέμα που μας αφορά είναι οι Μοτοσυγκεντρώσεις. Κυρίως για να αποφασίσουμε που θα πάμε και θα δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης γιατί μας ταιριάζει το κλίμα που θα βρούμε εκεί.
Προσωπική μου άποψη, είναι ότι καλώς υπάρχουν πλέον δύο Συγκεντρώσεις Μοτοσυκλετιστών.
Η Συγκέντρωση της ΜΟΤΟΕ εξελίχθηκε σε ένα ανεπίσημο ραντεβού θερμόαιμων μοτοσυκλετιστών, που απολαμβάνουν το άτυπο άσυλο που τους παρέχει η Πανελλήνια Συνάντηση της ΜΟΤΟΕ και εκτονώνονται κάνοντας burn out και πολύ θόρυβο αφαιρώντας τους σιγαστήρες από τις εξατμίσεις τους. Γενικά γίνονται το επίκεντρο της προσοχής κάνοντας σούζες, κόντρες και ότι άλλο τους προσφέρει αδρεναλίνη. Με αυτό τον τρόπο εισπράττουν τις κατάρες των μεγαλύτερων αλλά και τον θαυμασμό των νεαρών που θα τους κάνουν πρότυπα και θα τους ακολουθήσουν διαιωνίζοντας το είδος που έχει τις ρίζες του κάπου στην Αυστραλία…. Και αυτοί μοτοσυκλετιστές είναι φυσικά και δικαιούνται την δική τους γιορτή. Το θέμα είναι πόσο χαίρονται αυτοί που θα τους φιλοξενήσουν, πόσο βοηθάνε στην εικόνα του μοτοσυκλετισμού και πόση σχέση έχει όλο αυτό με τους αρχικούς λόγους δημιουργίας της εκδήλωσης.
Η Καλοκαιρινή Συνάντηση της ΕΛΜΟΤΟ ήρθε πριν από τρία χρόνια για να αποδείξει ότι τελικά είναι δυνατόν να περιφρουρηθεί η εικόνα της μοτοσυκλέτας σε μία μαζική συνάντηση δικυκλιστών και ήρθε να καλύψει την ανάγκη ενός πιο συντηρητικού κοινού που δεν θέλει να προκαλεί. Ενός κοινού που θέλει να ταξιδέψει, να συναντηθεί με άλλους φίλους της μοτοσυκλέτας και να μοιραστεί με την όποια τοπική κοινωνία όμορφες στιγμές. Ενός κοινού που για κάποιους φαίνεται βαρετά καθωσπρέπει και τα τελευταία χρόνια είχε απομακρυνθεί από τις εκδηλώσεις της ΜΟΤΟΕ.
Τουλάχιστον αυτός είναι ο χαρακτήρας των δύο εκδηλώσεων όπως έχει αποτυπωθεί μέχρι και την προηγούμενη χρονιά….
Εμείς όμως τι κάνουμε? Τι στηρίζουμε? Που επιλέγουμε να πάμε? Στην 44η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών 2026 της ΜΟΤΟΕ που θα γίνει στην Παλιόβαρκα Αιτωλοακαρνανίας (Camping Alyzia) ή θα πάμε στην 3η Καλοκαιρινή Συνάντηση Μοτοσυκλετιστών της ΕΛΜΟΤΟ στις Ροβιές της Βόρειας Εύβοιας? Εννοείται ότι ο καθένας θα πάει στην εκδήλωση που τον εκφράζει ή την εκδήλωση όπου θα βρει τους περισσότερους φίλους του.
Παρά το ότι είναι βολικό τελικά να υπάρχουν δύο Συγκεντρώσεις διαφορετικού χαρακτήρα, εγώ θα πω ότι μου λείπει η παρουσία μίας ενιαίας και πραγματικά μεγάλης εκδήλωσης που θα συγκεντρώσει όλους τους μοτοσυκλετιστές. Μία εκδήλωση που θα τονίζει ότι υπάρχει ένα τεράστιο κοινό που αγαπάει και χρησιμοποιεί την μοτοσυκλέτα. Μια εκδήλωση που θα δίνει δύναμη στην φωνή μας και θα στηρίζει τα όποια δικαιώματα μας. Αυτό όμως θα αργήσει μάλλον πολύ να ξανασυμβεί. Ίσως όταν θα ξαναέχουμε μόνο μία ομοσπονδία. Ίσως γιατί εμείς θα στηρίξουμε μία και θα οδηγηθεί σε απενεργοποίηση η άλλη (πράγμα μάλλον απίθανο). Ίσως γιατί θα αποσυρθούν σταδιακά τα παλιά μέλη που διοικούν σήμερα με τις παλιές και άκαμπτες ιδέες τους και πολλά πράγματα να τους χωρίζουν, με αποτέλεσμα μία επανασύνδεση. Αλλά και αυτό δεν είναι κάτι που αποτελεί χαρακτηριστικό του Έλληνα. Εδώ εκτός από τις δύο ομοσπονδίες έχουμε και ένα σωρό ανεξάρτητους πυρήνες που επιλέγουν να κάνουν τις δικές τους συναντήσεις εκείνο το ίδιο Σαββατοκύριακο. Θα μπορούσαν να επιλέξουν οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία για την δική τους εκδήλωση και να ενισχύσουν μία από τις δύο μεγάλες μοτοεκδηλώσεις.
Επειδή οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς και ο ανταγωνισμός έχουν και τα θετικά τους, χάρηκα για ένα πολύ σημαντικό νέο. Η ΕΛΜΟΤΟ ανακοίνωσε τον μηδενισμό του κόστους συμμετοχής στην δική της Καλοκαιρινή Συνάντηση Μοτοσυκλετιστών. Προαιρετική θα είναι η αγορά των αναμνηστικών από όποιον θέλει να τα αποκτήσει, ενώ υπάρχει δυνατότητα διαμονής στο camping με 10€ την βραδιά ανά μοτοσυκλέτα και σκηνή είτε είναι ένα είτε είναι δύο άτομα. Συναυλίες και άλλες δραστηριότητες θα είναι εντελώς δωρεάν!
Για να ολοκληρώσω με μία πιο σφαιρική προσέγγιση, να πω ότι αυτή τη στιγμή συζητάμε για να διαλέξουμε σε ποια εκδήλωση θα πάμε. Μετά από αυτό θα πρέπει μάλλον να αξιολογήσουμε τις ομοσπονδίες μας με βάση το πραγματικό τους έργο. Να δούμε τι μας ζητάνε άμεσα ή έμμεσα και τι κάνουν για εμάς τελικά. Έχουν ουσιαστικούς λόγους ύπαρξης? Έχουν στόχους και σχεδιασμό? Αυτά που μας υπόσχονται τα υλοποιούν? Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος ύπαρξης τους? Γιατί σε όλους τους χώρους, υπάρχουν τα μαγαζιά και οι φορείς με κοινωνικό έργο. Για να δούμε λίγο πιο βαθιά και να κινητοποιήσουμε αυτούς που υποστηρίζουν ότι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό….
Αν με ρωτήσετε που θα πάω εγώ, θα παραφράσω απλά κάτι που είχε πει ο μεγάλος Μάνος Χατζηδάκης. Οι μοτοσυκλετιστές είναι χωρισμένοι σε δύο βασικές κατηγορίες. Εγώ πάντως καταγωγή από την Αυστραλία δεν έχω!…. Άλλωστε την Κυριακή έμαθα ότι στις Ροβιές θα έχουν live οι εκπληκτικοί Mob Art και δεν θέλω να τους χάσω με τίποτα!
