“Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον.”
“Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι.”
Το ξυπνητήρι χτυπάει νωρίς σήμερα…
Σηκώνεσαι και φτιάχνεις τον πρώτο καφέ.
Ξημερώνει Κυριακή, 17 Μαΐου 2026 — η μέρα της 23ης μοτο-εκδρομής των SALONICA RIDERS στο Φράγμα Θησαυρού.
Ντύνεσαι. Κράνος, μπουφάν, γάντια — πλήρης εξοπλισμός, κινητά και κάμερες φορτισμένα. Βάζεις μπρος τη μηχανή σου και ξεκινάς με προσμονή για το σημείο συνάντησης.
Εκεί, δεν ξέρεις ποιόν να πρωτοχαιρετίσεις! Οικεία πρόσωπα, χαμόγελα, φίλοι, γνωστοί, άνθρωποι που γνωρίστηκαν μέσα από τις εκδρομές της ομάδας και δέθηκαν με έναν κοινό παρονομαστή: την αγάπη για τη μοτοσικλέτα και όλα όσα αυτή πρεσβεύει.
Μακάρι η πρωινή συνάντηση να κρατούσε περισσότερο, όμως το πρόγραμμα της εκδρομής πρέπει να τηρηθεί στο λεπτό.
Στην πρωινή ενημέρωση επαναλαμβάνονται οι λεπτομέρειες της διαδρομής, οι διακριτοί ρόλοι των πλοηγών, των συντονιστών και των ουραγών, καθώς και η παρουσία του ασθενοφόρου που, από τις αρχές της χρονιάς με μια πρωτοποριακή πρωτοβουλία της ομάδας, συνοδεύει πλέον τις εκδρομές μας.
Συντεταγμένη εκκίνηση, συνάντηση με τα υπόλοιπα μέλη των SALONICA RIDERS στο Δερβένι και η εκδρομή ξεκινά.
Κάτω από τον ηλιόλουστο Μαγιάτικο ουρανό, παίρνουμε την παλιά εθνική οδό Καβάλας, στον δρόμο προς την Ασπροβάλτα και την Αμφίπολη.
Παρότι η διαδρομή είναι γνώριμη σε όλους, ο ανοιξιάτικος καιρός και τα καταπράσινα βουνά και λιβάδια προσφέρουν ψυχική ανάταση και ανεβάζουν τη διάθεση.
Προγραμματισμένη στάση για ανεφοδιασμό και πρωινό καφέ, λίγο μετά τον Λέων της Αμφίπολης και το ταξίδι συνεχίζεται.
Το κεφάλι δεν ξέρει πού να πρωτοκοιτάξει! Η φύση, στην πλήρη άνθησή της, γεμίζει το οπτικό πεδίο στον επαρχιακό δρόμο Σερρών-Δράμας.
Μετά από μια σύντομη ανασυγκρότηση έξω από τη Δράμα, προς Αδριανή, για να συναντηθούμε με τους συντρόχους από την περιοχή, συνεχίζουμε τον επαρχιακό δρόμο προς Παρανέστι και τον τελικό στόχο μας, την ανάβαση προς το Φράγμα Θησαυρού.
Ο ηλιόλουστος ουρανός κάνει τη φιδίσια διαδρομή ανάμεσα στα βουνά ακόμη πιο απολαυστική και μας κρατά σε εγρήγορση, σχεδόν αναζωογονημένους.
Φτάνοντας στη διασταύρωση του Μεσοχωρίου, έξω από το Παρανέστι, οι 67 μηχανές που συμμετέχουν στην εκδρομή ξεκινούν την πορεία προς το φράγμα.
Μας περιμένει μια απαιτητική ανάβαση, με συνεχείς στροφές και οδικές προκλήσεις, πέτρες και κλαδιά στο οδόστρωμα κατά σημεία. Η διαδρομή μέσα από το φαράγγι προς το φράγμα είναι τόσο “γεμάτη”, που το μυαλό πασχίζει να τα ισορροπήσει όλα: τοπίο μαγικό, μυρωδιές μεθυστικές, οδηγικές δεξιότητες — όλα απαιτούν την απόλυτη προσοχή μας.
Φτάνοντας επάνω στο Φράγμα Θησαυρού, μας περιμένει ένα μοναδικό θέαμα. Το μεγαλύτερο και υψηλότερο λιθόρριπτο φράγμα στην Ελλάδα, με ύψος 175 μέτρα, προορισμός για τους τολμηρούς.
Οι άνεμοι στο φράγμα είναι αδυσώπητα ισχυροί, αλλά προσφέρουν την πολυπόθητη δροσιά κάτω από τον ήλιο. Τα drones της ομάδας πασχίζουν να παραμείνουν σταθερά στον αέρα, για να αποτυπωθεί η αναμενόμενη, πολυπόθητη αναμνηστική φωτογραφία των SALONICA RIDERS.
Στην κατάβαση προς το Παρανέστι και το προγραμματισμένο φαγητό, αισθάνεσαι προνομιούχος που έζησες αυτή την εμπειρία.
Στο Παρανέστι μας περιμένει εξαιρετικό φαγητό, αλλά και ένας σκοτεινός ουρανός που μας προκάλεσε ανησυχία. Γνωρίζαμε πως ο κυκλοθυμικός καιρός της ορεινής Δράμας μπορεί να επιφυλάσσει απότομες, έντονες βροχοπτώσεις.
Έτσι ξεκίνησε ο δρόμος της επιστροφής. Παρότι ο καιρός παρέμεινε τελικά ήπιος και με ηλιοφάνεια, η επιστροφή συνοδευόταν από ισχυρούς ανέμους. Κρατούσαν τον ουρανό καθαρό, αλλά έκαναν την οδήγηση πιο απαιτητική.
Ο τελευταίος καφές, το απόγευμα στο Λιοντάρι της Αμφίπολης, ήταν μια όμορφη ευκαιρία για στοχασμό, συζήτηση και ανασκόπηση της ημέρας.
Περνώντας δίπλα από τη λίμνη Βόλβη, το ηλιοβασίλεμα, αν και πανέμορφο, υπενθύμιζε την αίσθηση εμπιστοσύνης και ασφάλειας που υπάρχει ανάμεσα στα μέλη των SALONICA RIDERS . Ο “πίσω” ακολουθεί τον μπροστινό του, με τον ήλιο κατάματα. Και οι μπροστινοί κουβαλούν το βάρος και την ευθύνη των “πίσω” στους καθρέφτες τους, σε κάθε χιλιόμετρο. Στις διασταυρώσεις κοντά στην πόλη ο καθένας παίρνει το δρόμο του…
Αποχαιρετούμε και το ασθενοφόρο που μας συνόδεψε και πάλι αγόγγυστα στα 480+ χιλιόμετρα της ημέρας…
Βραδάκι πλέον…
Φτάνεις στο σπίτι σώος και ασφαλής.
Σβήνεις τη μηχανή, βγάζεις το κράνος.
Ακούς τους ήχους των μετάλλων να κρυώνουν…
Η μυρωδιά των ελαστικών, του κινητήρα και της βενζίνης — εκείνη η χαρακτηριστική μυρωδιά που κάνει τη δική σου μηχανή αναγνωρίσιμη μόνο σε σένα — γεμίζει τον χώρο.
Παρά την κούραση, την πληθώρα βιωμάτων μέσα σε μία μέρα, το μυαλό ήδη αναρωτιέται:
-“Πότε είναι άραγε, η επόμενη εκδρομή των SALONICA RIDERS ?
Υ.Γ. Η Διαχειριστική και Συντονιστική ομάδα των SALONICA RIDERS πιστοί στις αρχές και αξίες του μοτοσυκλετισμού, έκανε όπως πάντα, όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την διασφάλιση της ασφάλειας των συμμετεχόντων και δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Στα πλαίσια αυτά, την motoεκδρομή απάρτιζαν έμπειροι πλοηγοί, ουραγοί και ενδιάμεσοι (με πλήρη ενδοεπικοινωνία), καθώς επίσης όχημα τεχνικής υποστήριξης και πλήρως εξοπλισμένο ασθενοφόρο της Vita Cura.
