Οι SALONICA RIDERS φορέσαμε κράνη και εξοπλισμό, ανάψαμε κινητήρες και πήραμε το δρόμο για έναν από τους πιο μαγικούς προορισμούς της Ελλάδας: το Πήλιο.
Η πρώτη ημέρα ξεκίνησε με εκείνη τη γνώριμη ανυπομονησία που υπάρχει πάντα πριν από κάθε μεγάλη εξόρμηση. Οι μοτοσυκλέτες της υπέροχης ομάδας μας με σύμμαχο τον καταπληκτικό καιρό κύλησαν νότια, αφήνοντας πίσω την πόλη και μπαίνοντας σιγά σιγά σε διαδρομές που μοιάζουν φτιαγμένες για ταξιδιώτες των δύο τροχών.
Μετά το απολαυστικό πρωινό καφεδάκι στο Akrotiri BeachBar με την όμορφη θέα, τα παράλια του νομού Λάρισας άνοιγαν μπροστά μας σαν κινηματογραφικό πλάνο. Το Κόκκινο Νερό, η Βελίκα, ο Αγιόκαμπος, οι μικροί παραθαλάσσιοι οικισμοί, το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου στα αριστερά μας και ο ήχος των κινητήρων να δένει αρμονικά με τον αέρα της θάλασσας που μας κράτησε δροσερούς σε όλη τη διαδρομή.
Και ύστερα, ο Κίσσαβος.
Η ανάβαση μετά τον Ρακοπόταμο, από την πλευρά του Σκλήθρου ήταν από εκείνες τις διαδρομές που δεν τις οδηγείς απλώς — τις ζεις. Πυκνή βλάστηση, αλλεπάλληλες στροφές, δροσιά που ξεπηδά μέσα από το βουνό και μια αίσθηση ελευθερίας που μόνο η μοτοσυκλέτα μπορεί να προσφέρει. Κάθε στροφή και μια νέα εικόνα και η στάση στο σημείο της παλιάς “γεφυροπλάστιγγας”, αφορμή για δροσερή ανάσα και ανασυγκρότηση, χαμόγελα, πειράγματα και φωτογραφίες.
Η συνέχεια της διαδρομής, μας έφερε κοντά στη λίμνη Κάρλα. Εκεί το τοπίο άλλαξε χαρακτήρα. Ηρεμία, ανοιχτός ορίζοντας, νερά που καθρέφτιζαν τον ουρανό και μια γαλήνη που λειτουργούσε σαν αντίθεση στην ένταση της ορεινής διαδρομής που είχε προηγηθεί. Οι μοτοσυκλέτες ταξίδευαν μέσα σε ένα σκηνικό που έμοιαζε να αλλάζει συνεχώς πρόσωπα μέχρι που, αργά το μεσημέρι, ο Βόλος μάς υποδέχτηκε με τη γνώριμη ζωντάνια του και τη μυρωδιά της θάλασσας.
Το μεσημεριανό γεύμα στην παραθαλάσσια “Αύρα”, βάλσαμο για όλη την ομάδα, το αεράκι της θάλασσας κατευναστικό, η εξυπηρέτηση γρήγορη και τα τσίπουρα ακόμα καλύτερα !!!
Η βραδυνή έξοδος στην πόλη του Βόλου συνοδεύτηκε από παραδοσιακές εξορμήσεις στα τσιπουράδικα, παρείστικες συζητήσεις, φωτογραφίες και βόλτες στην παραλία έως αργά…
Η δεύτερη ημέρα ανήκε ολοκληρωτικά στο Πήλιο.
Ένας τόπος που μοιάζει να έχει δημιουργηθεί ειδικά για μοτοσυκλετιστές και ταξιδευτές. Το βουνό των Κενταύρων μάς αγκάλιασε με τις ατελείωτες στροφές του, τα πέτρινα χωριά του και τη μοναδική εναλλαγή βουνού και θάλασσας που δύσκολα συναντά κανείς αλλού.
Η Πορταριά ξεπρόβαλε μέσα στα πλατάνια και τα τρεχούμενα νερά σαν ζωγραφιά. Πέτρινα καλντερίμια, αρχοντικά και εκείνη η παραδοσιακή ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις πως ο χρόνος κυλά διαφορετικά.
Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε μέχρι τα Χάνια σε υψόμετρο 1200 μέτρα, καταπληκτική διαδρομή μέσα σε δάση γεμάτα καστανιές και οξιές, με το φως να περνά ανάμεσα από τα δέντρα δημιουργώντας εικόνες σχεδόν ονειρικές.
Αρχίζοντας να κατηφορίζουμε την Ανατολική πλέον πλευρά του βουνού προς τον Κισσό με την πυκνή βλάστηση και τα παντού τρεχούμενα νερά, φτάσαμε ( έπειτα από μια super ειδική κατηφορική χωμάτινη διαδρομή), σε μία από τις πιο δημοφιλείς παραθαλάσσιες περιοχές του Πηλίου, τον Άγιο Ιωάννη με την μεγάλη αμμώδη παραλία του και τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου για να απολαύσουμε τον προγραμματισμένο καφέ και το τοπίο που απλωνόταν μπροστά μας.
Η Τσαγκαράδα μας περίμενε επιβλητική και μυστηριακή, κρυμμένη μέσα στο πράσινο. Η θέα προς το Αιγαίο, η υγρασία του βουνού, οι ήχοι της φύσης και οι στενοί δρόμοι έδιναν την αίσθηση πως κάθε χιλιόμετρο ήταν μέρος μιας ξεχωριστής εμπειρίας.
Και έπειτα, μετά το Ξορύχτι, οι Μηλιές… ένα χωριό που μοιάζει να κουβαλά όλη την αρχοντιά και τη νοσταλγία του παλιού Πηλίου. Το χωριό που συνδέεται άρρηκτα με το θρυλικό Τρενάκι γνωστό και ως «Μουτζούρης».
Το ιστορικό τρενάκι κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και σήμερα πραγματοποιεί τη διαδρομή από τα Άνω Λεχώνια μέχρι τις Μηλιές, διασχίζοντας καταπράσινες πλαγιές, πέτρινα γεφύρια και εντυπωσιακά τοπία. Η σιδηροδρομική γραμμή, πλάτους μόλις 60 εκατοστών, θεωρείται μία από τις στενότερες στον κόσμο και αποτελεί σημαντικό τεχνικό και ιστορικό μνημείο.
Εμείς βέβαια δεν κάναμε το δρομολόγιο αλλά δεν χάσαμε την ευκαιρία να φωτογραφηθούμε μαζί του…
Αφήνοντας το πνιγμένο στα πλατάνια και στις καστανιές ιστορικό χωριό του “Μουτζούρη”, πήραμε τον δρόμο που ξεδιπλώνει μερικές από τις πιο όμορφες εικόνες του Παγασητικού κόλπου και περνά από πολύ γνωστά χωριουδάκια, τουριστικούς προορισμούς της περιοχής όπως τα Καλά Νερά, τη Γατζέα, τα Λεχώνια και την Αγριά για να επιστρέψουμε στο Βόλο.
Όμως κάθε ταξίδι, όσο όμορφο κι αν είναι, κάποτε παίρνει τον δρόμο της επιστροφής.
Αφήσαμε πίσω το Πήλιο γεμάτοι εικόνες και πήραμε πορεία βόρεια, ταξιδέψαμε ευτυχώς όχι για πολύ στην Εθνική Οδό και βγαίνοντας στον Ευαγγελισμό πήγαμε μέσα από την ιστορική κοιλάδα των Τεμπών. Ο δρόμος ανάμεσα στα βουνά, δίπλα στον Πηνειό, είχε εκείνη τη γλυκιά αίσθηση της επιστροφής μετά από μια γεμάτη εμπειρία. Και σαν κάθε σωστή μοτοσυκλετιστική εκδρομή, έτσι κι αυτή έκλεισε με στάση για καφέ στον Πλαταμώνα. Με θέα το κάστρο και τη θάλασσα, τα κράνη βγήκαν, τα χαμόγελα έμειναν και οι ιστορίες της διαδρομής άρχισαν ήδη να γίνονται αναμνήσεις.
Γιατί τελικά, οι εκδρομές των SALONICA RIDERS δεν είναι μόνο τα χιλιόμετρα.
Είναι οι άνθρωποι, η υπέροχη παρέα, οι δρόμοι, οι τόποι, οι στιγμές, οι εικόνες και εκείνη η αίσθηση ελευθερίας που γεννιέται κάθε φορά που ο κινητήρας παίρνει μπροστά.
