Υπάρχουν εκδρομές που τις θυμάσαι για τα χιλιόμετρα και τα τοπία. Κι υπάρχουν εκείνες που χαράζονται στη μνήμη για τις στιγμές, τα πρόσωπα και τα συναισθήματα που γεννούν. Η αποχαιρετιστήρια μοτοεκδρομή μας, λίγο πριν σκορπίσουμε στις καλοκαιρινές διακοπές, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Το πρωινό της Κυριακής μας βρήκε συγκεντρωμένους στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης Οι μηχανές άστραφταν στο πρώτο φως της ημέρας, οι κινητήρες ζεσταίνονταν υπομονετικά και οι γνώριμες καλημέρες συνοδεύονταν από εκείνα τα χαμόγελα που προδίδουν πως όλοι μοιράζονται την ίδια προσμονή.
Λίγο πριν ανοίξουν τα γκάζια, κανείς δεν σκεφτόταν τον προορισμό· γιατί για εμάς, άλλωστε, ο πραγματικός προορισμός ήταν πάντα η ίδια η διαδρομή.
Πρώτη στάση, μια ανάσα από τις όχθες του φράγματος του Αλιάκμονα. Ο καφές είχε άλλη γεύση όταν συνοδευόταν από την ηρεμία του νερού και την όμορφη παρέα. Εκεί πραγματοποιήθηκε και η κλήρωση των δώρων, ευγενική προσφορά γνωστής αλυσίδας καταστημάτων εξοπλισμού μοτοσυκλέτας, προσθέτοντας μικρές στιγμές χαράς σε μια ήδη ξεχωριστή ημέρα.
Και ύστερα… άρχισε η μαγεία.
Ο δρόμος ξεδιπλώθηκε μπροστά μας σαν κορδέλα που χανόταν μέσα στα βουνά. Πολυδένδρι, Ριζώματα, Ελατοχώρι. Ονόματα γνώριμα στους χάρτες, μα κάθε φορά διαφορετικά στα μάτια του αναβάτη. Ατέλειωτες στροφές, αλλεπάλληλες εναλλαγές ρυθμού, σκιές από πυκνά δέντρα και ανοιχτές πλαγιές που άφηναν το βλέμμα να ταξιδεύει όσο μακριά έφτανε ο ορίζοντας. Ήταν από εκείνες τις διαδρομές που δεν τις διασχίζεις απλώς· γίνεσαι κομμάτι τους.
Στα Φωτεινά έγινε η απαραίτητη στάση για ανεφοδιασμό. Μερικά λεπτά ξεκούρασης, λίγες κουβέντες, λίγα πειράγματα, πριν οι κινητήρες πάρουν ξανά μπροστά για την ανάβαση προς τον Άγιο Δημήτριο. Και λίγο αργότερα, το Λιβάδι Ολύμπου μάς υποδέχθηκε με τη γαλήνη και τη δροσιά του, σαν να περίμενε την παρέα μας. Εκεί, γύρω από το τραπέζι και κάτω από τον αιωνόβιο τεράστιο πλάτανο, οι ιστορίες της ημέρας άρχισαν ήδη να γίνονται αναμνήσεις, ενώ τα γέλια ενώνονταν με τον καθαρό και δροσερό αέρα του βουνού.
Η επιστροφή επιφύλασσε ακόμη περισσότερες συγκινήσεις. Η κατάβαση προς το Δολίχη ήταν ανέλπιστα όμορφη και στριφτερή με φουρκέτες που διαδέχονταν η μία την άλλη με έναν σχεδόν μουσικό ρυθμό, εικόνες που άλλαζαν σε κάθε στροφή του δρόμου και η αίσθηση πως κάθε χιλιόμετρο ήταν ένα ακόμη δώρο της ημέρας. Και όταν ακολούθησε το σύντομο αλλά γεμάτο προκλήσεις ανηφορικό κομμάτι προς τον Άγιο Δημήτριο, κανείς δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η οδηγική πανδαισία.
Ο τελευταίος καφές στο Πλατανόδασος Νεοκαισάρειας είχε μια γλυκιά μελαγχολία. Ήταν εκείνη η στιγμή που όλοι γνωρίζαμε πως η εκδρομή έφτανε στο τέλος της. Οι φωτογραφίες απαθανάτιζαν πρόσωπα και μηχανές, όμως αυτό που πραγματικά αποτύπωναν ήταν οι στιγμές που είχαμε μοιραστεί.
Καθώς ο ήλιος έγερνε και ο δρόμος της επιστροφής μας οδηγούσε ξανά στη Θεσσαλονίκη, κανείς δεν επέστρεφε ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει. Γιατί κάθε όμορφη διαδρομή αφήνει μέσα μας κάτι περισσότερο από χιλιόμετρα. Αφήνει εικόνες, μυρωδιές, ήχους, γέλια, φιλίες και την υπόσχεση ότι, μόλις περάσει το καλοκαίρι, οι κινητήρες θα ξαναζωντανέψουν και οι δρόμοι θα μας καλέσουν ξανά.
Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε ζωντανή τη σπίθα αυτής της Κυριακής. Ας γεμίσουμε τις αποσκευές μας με όμορφες καλοκαιρινές στιγμές και ας ευχηθούμε σε όλους καλές διακοπές, ασφαλείς διαδρομές και πάντα όρθιοι.
Γιατί τελικά οι πιο όμορφοι δρόμοι δεν είναι εκείνοι που απλώς διασχίζουμε… αλλά εκείνοι που μας ενώνουν.
.Υ.Γ: Η Διαχειριστική και Συντονιστική ομάδα των SALONICA RIDERS πιστοί στις αρχές και αξίες του μοτοσυκλετισμού, έκανε όπως πάντα, όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την διασφάλιση της ασφάλειας των συμμετεχόντων και δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Στα πλαίσια αυτά, την motoεκδρομή απάρτιζαν έμπειροι πλοηγοί, ουραγοί και ενδιάμεσοι (με πλήρη ενδοεπικοινωνία), καθώς επίσης όχημα τεχνικής υποστήριξης και πλήρως εξοπλισμένο ασθενοφόρο της Vita Cura με έμπειρους διασώστες.
