Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί από τη Θεσσαλονίκη, με τον ήλιο να ανατέλλει πίσω μας και τις μηχανές να γουργουρίζουν ανυπόμονα για χιλιόμετρα.
Η διαδρομή προς την Πιερία ήταν ιδανική για ζέσταμα και έπειτα από τη συνάντηση με τους υπόλοιπους μοτοσυκλετιστές που περίμεναν με ανυπομονησία στα καθορισμένα σημεία συνάντησης, κινήσαμε 80 σύντροχοι για τις παρυφές του βουνού των Θεών της Αρχαίας Ελλάδας…
Η θάλασσα του Θερμαϊκού στα αριστερά μας και ο Όλυμπος μπροστά μας, έδιναν από νωρίς τον τόνο της εκδρομής. Φτάνοντας στη Λεπτοκαρυά, κάναμε μια σύντομη στάση για ανασυγκρότηση, χαζεύοντας το βουνό που μας περίμενε.
Η διαδρομή από τη Λεπτοκαρυά μέχρι την Καλλιπεύκη είναι από εκείνες που δεν τις κάνεις απλώς για να φτάσεις κάπου — τις κάνεις για να τις ζήσεις. Ξεκινάς από το παραλιακό τοπίο της Λεπτοκαρυάς, με τη θαλασσινή αύρα να γεμίζει το κράνος σου και τον επιβλητικό όγκο του Όλυμπου να υψώνεται μπροστά σου.
Τα πρώτα χιλιόμετρα κυλούν απαλά, όμως σύντομα ο δρόμος αρχίζει να ανηφορίζει και μοτοσυκλέτα-αναβάτης βρίσκουν τον ρυθμό τους στις πρώτες στροφές. Καθώς ανεβαίνεις προς το βουνό, το τοπίο αλλάζει δραματικά. Η normal για την εποχή θερμοκρασία της παραλίας δίνει τη θέση της σε πιο «δροσερό» αέρα, γεμάτο άρωμα από πεύκα και έλατα. Οι στροφές γίνονται πιο κλειστές, πιο τεχνικές, μα και πιο απολαυστικές. Κάθε άνοιγμα του δρόμου αποκαλύπτει θέα που κόβει την ανάσα — από τη μία οι πλαγιές του Ολύμπου, από την άλλη, όταν το επιτρέπει το σημείο, η θάλασσα να απλώνεται μακριά. Η άσφαλτος σε πολλά σημεία σε προκαλεί να παίξεις μαζί της, να νιώσεις την κλίση της μηχανής, να συγχρονιστείς με τον δρόμο. Είναι μια διαδρομή που απαιτεί προσοχή αλλά ανταμείβει με καθαρή οδηγική απόλαυση.
Περνώντας από τα Λείβηθρα, τόπο που σύμφωνα με την παράδοση συνδέεται με τον Ορφέα, το βουνό καλύφθηκε από σύννεφα και το τοπίο «αγρίεψε» … Όχι για πολύ όμως γιατί ποιο ψηλά η ατμόσφαιρα καθάρισε και στο Πάρκο Ξερόλακα που σταματήσαμε για ανάπαυλα και για λίγες φωτογραφίες μέσα στο πράσινο, ήταν απολαυστικά…
Δεν είναι απλώς ο προορισμός, είναι η αρμονία ανάμεσα σε εσένα, τη μηχανή και το βουνό. Σταματάς, βγάζεις το κράνος και αφήνεις τη σιωπή του τοπίου να σε τυλίξει. Η διαδρομή αυτή δεν είναι απλώς μια ανάβαση — είναι μια μικρή απόδραση, μια υπενθύμιση του γιατί αγαπάμε τη μοτοσυκλέτα.
Η διαδρομή προς την Καλλιπεύκη, σκαρφαλωμένη και χτισμένη αμφιθεατρικά ψηλά στην πλαγιά της νότιας πλευράς του βουνού, ήταν ακόμη ένα από τα απολαυστικά κομμάτια της διαδρομής. Άσφαλτος που στρίβει αδιάκοπα και ο στενός σχετικά δρόμος σκεπασμένος από τα πεύκα και έλατα που μετά βίας άφηναν τις ακτίνες του ήλιου να διαπεράσουν. Και όταν φτάνεις η αίσθηση είναι μοναδική.
Η συνέχεια μας βρήκε να κατηφορίζουμε προς τον Παλαιό Παντελεήμονα και το Κάστρο του Πλαταμώνα. Η διαδρομή είναι από εκείνες τις εμπειρίες που δεν τις περιγράφεις απλώς, τις νιώθεις οδηγώντας μέσα στο ομιχλώδες τοπίο που δημιούργησαν κάποια σύννεφα που θέλησαν να κάνουν αισθητή την παρουσίας τους θυμίζοντας ταινία του Αγγελόπουλου…
Ο αέρας καθαρός, μυρωμένος από έλατα και βρεγμένο χώμα. Η μηχανή γουργουρίζει απαλά στον γεμάτο στροφές δρόμο, που αγκαλιάζει το βουνό με ρυθμό σχεδόν χορευτικό. Οι στροφές διαδέχονται η μία την άλλη — άλλες ανοιχτές και γρήγορες, άλλες κλειστές και τεχνικές και κάθε φορά που ανοίγεται ο ορίζοντας, η θέα κόβει την ανάσα. Από τη μία πλευρά, οι καταπράσινες πλαγιές του Ολύμπου και από την άλλη, καθώς κατηφορίζεις, αρχίζει να ξεπροβάλλει στο βάθος ο γαλάζιος ορίζοντας του Θερμαϊκού Κόλπου. Η θερμοκρασία αλλάζει όσο χάνεις υψόμετρο. Το βουνίσιο δροσερό αεράκι δίνει σιγά σιγά τη θέση του σε μια πιο θαλασσινή αύρα. Το τοπίο μεταμορφώνεται: τα πυκνά δάση αραιώνουν, οι αποχρώσεις του πράσινου μπλέκονται με το φως που δυναμώνει, και η αίσθηση ελευθερίας γίνεται σχεδόν απτή. Και τότε, λίγο πριν φτάσεις, το βλέπεις. Το Κάστρο του Πλαταμώνα, επιβλητικό και αγέρωχο, στέκεται πάνω στον λόφο, σαν φρουρός ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα.
Σταματήσαμε τις μηχανές βγάλαμε τα κράνη και απολαύσαμε για λίγο το θρόισμα του αέρα, τον μακρινό ήχο των κυμάτων μέχρι να συγκεντρωθούμε όλοι οι αναβάτες και τα οχήματα συνοδείας ( το van τεχνικής υποστήριξης και το ασθενοφόρο ), για να πάρουμε το δρόμο για το γειτονικό χωριό της Σκοτίνας που μας περίμενε γαστριμαργική εμπειρία σε παραδοσιακή ψησταριά-ταβέρνα.
Ο δρόμος της επιστροφής, εφαλτήριο για σκέψεις και τακτοποίηση των εικόνων που γέμισε ο «σκληρός δίσκος» του νου…
Η 20η moto-εκδρομή ήταν μια διαδρομή που ένωσε βουνό και θάλασσα, ταχύτητα και γαλήνη, παρόν και παρελθόν — μια μικρή, ολοκληρωμένη περιπέτεια μέσα στην καρδιά της ελληνικής φύσης.
