Κυριακή, πρωί…Η πόλη μόλις αρχίζει να ξυπνάει όταν οι πρώτοι κινητήρες παίρνουν μπροστά. Κράνη κουμπώνουν, γάντια σφίγγουν, οι μηχανές παίρνουν θέση και η μοτοσυκλετιστική ομάδα των SALONICA RIDERS αφήνει πίσω της τη Θεσσαλονίκη.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερος προορισμός για να βγεις στον δρόμο. Χρειάζεται μόνο ένας καλός δρόμος, μια μηχανή και άνθρωποι που καταλαβαίνουν γιατί αξίζει να κάνεις μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα απλώς και μόνο για να επιστρέψεις το βράδυ με ένα χαμόγελο.
Σήμερα, όμως, υπάρχει προορισμός.
Όλυμπος. Το μυθικό βουνό των Αρχαίων Θεών.
Ο δρόμος αρχίζει να ανεβαίνει, στενεύει πιο ψηλά, οι 70 μοτοσυκλέτες κάνουν αισθητή την παρουσία τους, αλλάζει και ο ρυθμός της ημέρας. Η άσφαλτος γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, το τοπίο ανοίγει και το βουνό αρχίζει να επιβάλλει την παρουσία του.
Στο καταφύγιο «ΜΠΟΥΝΤΟΛΑΣ Δ.» οι κινητήρες σβήνουν. Ώρα για καφέ…
Μπροστά μας ο Όλυμπος και μια θέα που κάνει ακόμη και τον πιο ανυπόμονο αναβάτη να αφήσει για λίγο τη μηχανή και να κοιτάξει γύρω του. Οι κουβέντες αρχίζουν. Οι πρώτες φωτογραφίες βγαίνουν. Οι μηχανές περιμένουν.
Αλλά ο δρόμος περιμένει κι αυτός.
Κράνη. Γάντια. Μίζα.
Και ξανά επάνω στις μηχανές…
Η διαδρομή προς τα Πριόνια Ολύμπου είναι από εκείνες που δεν τις κάνεις για να φτάσεις κάπου. Τις κάνεις για να τις απολαύσεις. Στροφές, υψόμετρο, δέντρα, βράχια και εκείνος ο χαρακτηριστικός ήχος μιας παρέας μοτοσυκλετών που ανεβαίνει στο βουνό. Η κάθε μηχανή αφήνει τη δική της υπογραφή στην άσφαλτο, ενώ πίσω από τις ζελατίνες περνούν εικόνες που δύσκολα χωράνε σε μια φωτογραφία. Εδώ δεν μετράς μόνο χιλιόμετρα. Μετράς στιγμές…
Επόμενος σταθμός η Παλαιά Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω.
Οι κινητήρες σιωπούν ξανά. Η ένταση του δρόμου δίνει τη θέση της στην ηρεμία ενός τόπου με ιστορία και ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια διαφορετική στάση, μέσα στην επιβλητική φύση του Ολύμπου, που συμπληρώνει με τον δικό της τρόπο την εμπειρία της ημέρας. Η ιστορική Ι. Μονή εντυπωσιάζει με την αρχιτεκτονική της και ακόμη περισσότερο τα λόγια του Ηγούμενου που άγγιξαν τις ψυχές μας στην ομιλία του στην μεγάλη Τράπεζα της Μονής.
Γιατί ένα σωστό motorcycle ride δεν είναι μόνο γκάζι και στροφές. Είναι και όλα όσα συναντάς ανάμεσα στις στροφές. Τα μέρη, οι άνθρωποι…
Κάποια στιγμή, ακόμη και ο πιο ακούραστος αναβάτης χρειάζεται ανεφοδιασμό. Και στη Σκοτίνα Πιερίας ο ανεφοδιασμός δεν αφορά μόνο τις μηχανές. Μεσημεριανό γεύμα λοιπόν, γέλια, ιστορίες της διαδρομής και φυσικά η κλασική κουβέντα των μοτοσυκλετιστών:
«Πώς σου φάνηκε εκείνη η στροφή;»
«Είδες το νέο μοντέλο που έβγαλε η KAVOCELLΙ;»
Γιατί κάθε εκδρομή έχει τις δικές της ιστορίες. Και κάθε παρέα έχει τον δικό της τρόπο να τις ξαναζεί.
Ο ήλιος έχει αρχίσει να κατεβαίνει όταν οι SALONICA RIDERS φτάνουν στην Πλάκα Λιτοχώρου. Οι μηχανές παρκάρουν στο «Ακρωτήρι». Απογευματινός καφές. Θάλασσα μπροστά. Βουνό πίσω. Και κάπου ανάμεσα, μια μέρα γεμάτη άσφαλτο. Είναι εκείνη η ώρα της εκδρομής που κανείς δεν βιάζεται να φύγει, παρότι όλοι ξέρουν πως απομένει το τελευταίο κομμάτι.
Αργά το απόγευμα οι κινητήρες ξαναζωντανεύουν. Τα φώτα ανάβουν. Οι ζελατίνες κατεβαίνουν. Η ομάδα παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Ο Όλυμπος μένει πίσω, αλλά η μέρα έχει ήδη γράψει τη δική της ιστορία. Κάποια στιγμή, μέσα στη Θεσσαλονίκη, οι μηχανές θα σβήσουν. Τα κράνη θα βγουν. Τα γάντια θα μπουν στις βαλίτσες. Και τα χιλιόμετρα της ημέρας θα μείνουν στον μετρητή. Αλλά αυτό που πραγματικά μένει δεν μετριέται.
Είναι ο ήχος των κινητήρων το πρωί.
Είναι η πρώτη στροφή.
Είναι ο καφές στο βουνό.
Είναι το γέλιο στο τραπέζι.
Είναι η θάλασσα στο τέλος της ημέρας.
Είναι η παρέα που ταξιδεύει μαζί.
Και κυρίως…
είναι αυτή η αίσθηση όταν κατεβάζεις το σταντ, γυρίζεις το κλειδί και ξέρεις ότι αύριο — ή την επόμενη Κυριακή — υπάρχει κι άλλος δρόμος εκεί έξω.
ONE GROUP. ONE ROAD. COUNTLESS STORIES.
SALONICA RIDERS
