Ναι. Για μία ακόμη φορά ήμουν εκεί όπου η ΜΟΤΟΕ προσκάλεσε τους Έλληνες μοτοσυκλετιστές για την ετήσια συνάντηση τους. Και μην με ρωτήσετε αν έκανα καλά που πήγα ή αν το μετάνιωσα, γιατί μία μονολεκτική απάντηση δεν μπορεί να καλύψει όλες τις παραμέτρους του θέματος. Σίγουρα μετά από την σχεδόν «οικογενειακή» Πανελλήνια της Σαμοθράκης είχα την ελπίδα ότι η ΜΟΤΟΕ κάνει πλέον αποφασιστικά βήματα με στόχο την επαναφορά της μεγάλης αυτής εκδήλωσης στην αρχική της πορεία. Δυστυχώς ή έκανα λάθος εκτίμηση ή ο εκτροχιασμός της εκδήλωσης που ξεκίνησε το ΄98 είναι πλέον μη αναστρέψιμος. Κάτι που προσωπικά δεν θέλω να πιστεύω.  Ας ξεκινήσουμε όμως με την περιγραφή όσων αφορούν την φετινή  Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών.

Από την αρχή της εβδομάδας που προηγήθηκε, όλες οι προγνώσεις καιρού συμφωνούσαν ότι κατά την διάρκεια της Μοτοσυγκέντρωσης, θα είχαμε έντονες βροχοπτώσεις με δυσκολότερες ημέρες την Πέμπτη  και την Παρασκευή. Η επαλήθευση των μετεωρολόγων κυρίως την Παρασκευή που έχει καθιερωθεί ως η βασική ημέρα προσέλευσης, οδήγησε τα στατιστικά σε απόλυτο  limit down! Σε όλη την Ελλάδα γινόταν πραγματικός χαμός από έντονες βροχές που λειτούργησαν αποτρεπτικά κυρίως για όσους  είχαν προγραμματίσει να μείνουν με αντίσκηνο μέσα στο κάμπινγκ. Γιατί σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, όλα τα ξενοδοχεία της γύρω περιοχής  είχαν περισσότερες από 1700 κρατήσεις με ελάχιστες ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής, που αναπληρώθηκαν και μάλιστα άμεσα.

Τελικός απολογισμός: Το συνολικό κόστος για δικαίωμα διαμονής μέσα στο κάμπινγκ το πλήρωσαν αυτή τη φορά 930 μοτοσυκλετιστές με 382 συνεπιβάτες, που σημαίνει ότι συνολικά  1312 άτομα συμμετείχαν στην 29η Πανελλήνια. Λίγο περισσότεροι από την προηγούμενη φορά. Και όμως στην γύρω περιοχή υπήρχαν πάρα πολλοί μοτοσυκλετιστές που ήρθαν με αφορμή την Πανελλήνια αλλά έμειναν έξω από αυτήν! Οι πιθανοί λόγοι πάρα πολλοί. Το κόστος συμμετοχής σίγουρα παίζει έναν ρόλο αλλά δεν είναι η βασική αιτία. Βλέπετε ειδικά όσοι έμειναν σε ξενοδοχεία πλήρωσαν πολύ περισσότερα από αυτά που θα πλήρωναν για την διαμονή τους στο κάμπινγκ. Άρα δεν είναι θέμα κόστους.

Τα παράπονα από τις παροχές αυτή τη φορά ήταν αρκετά. Και να σκεφθεί κανείς ότι ο αναμενόμενος αριθμός επισκεπτών ήταν πολύ μεγαλύτερος και θα έπρεπε να υπάρχει η ανάλογη προετοιμασία. Ίσως στο πλαίσιο των γενικότερων εκπτώσεων που έγιναν αυτή την φορά, έγιναν και περικοπές στο κόστος του απαιτούμενου προσωπικού. Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι τίποτα δεν είναι ακριβό εάν αξίζει τα λεφτά του και η φετινή Πανελλήνια ήταν γενικά μία φθηνή παραγωγή σε όλα τα επίπεδα.

Ακόμα και στις συναυλίες δεν είδαμε  τα βαρύγδουπα ονόματα προηγούμενων ετών. Βλέπετε αυτό το κομμάτι το αναλάμβαναν συνήθως οι τοπικοί δήμοι και οι Νομαρχίες που εν μέσω κρίσης και εν όψει Καλλικράτη αυτή τη φορά δεν είχαν πολλά περιθώρια για την χρηματοδότηση του πολιτιστικού σκέλους της εκδήλωσης. Την Παρασκευή ακούσαμε τους Micro, το Σάββατο ακούσαμε την Θεοδοσία Τσάτσου και την Κυριακή Λ. Παπαδόπουλο και Γ. Γιοκαρίνη και τους Dickens Zoo, ενώ τις βραδιές συμπλήρωσαν μουσικά αρκετά ενδιαφέροντα μουσικά σχήματα, κυρίως από την ροκ σκηνή.

Τα καθιερωμένα μοτοπαιχνίδια και μοτοκαλιστεία  έδωσαν ως συνήθως μια ευχάριστη νότα και έγιναν σε συγκεκριμένο χώρο με κερκίδες. Εκεί έδωσε τις παραστάσεις της και η ομάδα SXS που ενθουσίασε με το το μοναδικό Ελληνικό επαγγελματικό Stunt show που παρουσιάζει. Εμείς περιορισθήκαμε στην παρακολούθηση των μοναδικών ακροβατικών που έκαναν ο Cocos και ο Loco σε αντίθεση με αυτούς που παρακολουθούσαν η συμμετείχαν στις ανεκδιήγητες  και ενοχλητικές επιδείξεις και κόντρες που έγιναν και πάλι έξω από το κάμπινγκ.

Άλλο πράγμα η αυξημένη ικανότητα χειρισμού μιας μοτοσυκλέτας που θαυμάζουμε στους επαγγελματίες της ομάδας SXS  που το κάνουν με ασφάλεια και άλλο η αυξημένη βλακεία να επιδεικνύεσαι ρισκάροντας την ζωή σου και την ζωή των άλλων. Σε τελική ανάλυση αν θέλεις να αυτοκτονήσεις δεν χρειάζεται να πάρεις μαζί σου και κάποιους που έτυχε να βλέπουν αυτά που κάνεις, ούτε να ενοχλείς όσους ζουν στο μέρος που μας φιλοξενεί κάθε φορά. Και αυτή τη φορά παράγινε……

Προσωπικά επέλεξα να μην πάω ούτε από περιέργεια να δω τι γίνεται έξω από το καμπινγκ. Περνούσα  από εκεί αναγκαστικά, μόνο μπαίνοντας και βγαίνοντας σε αυτό και άκουγα τις γκρίνιες σχετικά με όσα έκαναν οι γνωστοί θερμοκέφαλοι που τα τελευταία χρόνια  ακολουθούν την Πανελλήνια με την ανοχή της ΜΟΤΟΕ που δεν δείχνει αρκετά δυνατή η αποφασισμένη να τους απομακρύνει. Εγώ περιηγήθηκα μέσα στους πανέμορφους χώρους εκδηλώσεων του Άρδα που παραχωρήθηκαν από τις τοπικές αρχές για να μας φιλοξενήσουν.

Εκεί συναντήθηκα με τους φίλους μου που στην πλειοψηφία τους παρείχαν εθελοντική εργασία στην διοργάνωση, κάναμε την πλάκα μας, ήπιαμε τα ποτάκια μας, είδαμε το ΜotoCross που έγινε το Σάββατο και την Κυριακή και είδαμε παρέα το MotoGP στην τηλεόραση της κεντρικής καφετερίας. Τα ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι που κρατήθηκαν μακριά από την υποκουλτούρα της άσκοπης φασαρίας και επίδειξης ενώ αρκετοί συμμετείχαν στις οργανωμένες εκδρομές που έγιναν στην γύρω περιοχή.

Όπως θα δείτε φωτογράφησα πρόσωπα και στιγμές που μου άρεσαν, φιλτράροντας επιλεκτικά το κομμάτι της Πανελλήνιας που με ενδιέφερε. Πρέπει να ομολογήσω ότι πέρασα καλά γιατί αυτό επέλεξα για τον εαυτό μου, απλά δεν χάρηκα όσο θα ήθελα τους  φίλους μου  από την λέσχη της Ορεστιάδας που ήταν πολύ κουρασμένοι έχοντας διεκπεραιώσει μεγάλο μέρος της προετοιμασίας της 29ης Π.Σ.Μ.

Δεν παρέλειψα βέβαια να συζητήσω τα προβλήματα και το αβέβαιο μέλλον της Πανελλήνιας με όσους έχουν την ευθύνη της και όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την  εξέλιξη της. Και την επόμενη χρονιά θα είμαι εκεί για να στηρίξω την 30η επετειακή Συγκέντρωση των Ελλήνων Μοτοσυκλετιστών. Αν δεν δω τουλάχιστον μια  ουσιαστική και αποτελεσματική προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της εκδήλωσης από την ΜΟΤΟΕ θα είναι και η τελευταία μου.
Αυτό που με παρηγορεί είναι ότι κανείς δεν διαφωνεί πλέον με αυτά που λέμε  δεν ξέρω όμως αν αυτό αρκεί...........