ΑΛΛΑΓΗ ΚΛΙΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ,
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ.

Η 26η “πανελλήνια” σίγουρα δεν ήταν μια φυσική συνέχεια της πορείας που φαινόταν ότι είχε πάρει η εκδήλωση τα τελευταία χρόνια. Υπήρξαν πολλοί που απογοητεύθηκαν γιατί δεν δόθηκε η δυνατότητα να εκτονωθούν όσο θα ήθελαν, υπήρξαν όμως ακόμη περισσότεροι που αναφώνησαν  «Επιτέλους αποκαγκουροποίηση!»

12 ΧΡΟΝΙΑ μετα,το κάμπινγκ του Ε.Ο.Τ φιλοξένησε για δεύτερη φορά την “Πανελλήνια”. Η πρώτη φορά ήταν το 1995.
Η επιστροφή της εκδήλωσης στον ίδιο χώρο ήταν μια ευκαιρία για να επανέλθει στην αρχική της κατεύθυνση, που ήταν μια αφορμή συνάντησης όσων ζούσαν με τη μοτοσυκλέτα και τους άρεσε να ταξιδεύουν με αυτή. Ο στόχος ήταν το ταξίδι, η συνάντηση με άλλους ανθρώπους που είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα. ¶νθρωποι από κάθε άκρη της Ελλάδας, από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, με διαφορετικό επίπεδο μόρφωσης, διαφορετικό τρόπο ζωής και γενικά ατομα πολυ διαφορετικα μεταξύ τους, δημιουργούσαν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό γιατί τους ένωνε η αγάπη και το ενδιαφέρον για τους δύο τροχούς.

Εκεί γνωριστήκαμε μεταξύ μας, και πολλοί από εμάς συνεχίζουμε να συναντιόμαστε και να κάνουμε παρέα.
Πολλοί έπαψαν να έρχονται όταν άρχισε να αλλάζει το κλίμα στην “Πανελλήνια”. Όταν άρχισαν οι θερμόαιμοι να κάνουν υπερβολική φασαρία, όταν άρχισε η συμπεριφορά τους να δημιουργεί ατυχήματα και κυρίως όταν η συγκέντρωση αυτή έπαψε να τους κάνει να νοιώθουν υπερήφανοι.

Καλώς ή κακώς οι θερμόαιμοι φασαρτζήδες είναι ένα κομμάτι του κόσμου της μοτοσυκλέτας, ή για να είμαστε πιο ακριβείς και δίκαιοι, κομμάτι της κοινωνίας μας. Μιας κοινωνίας καταπιεστικής που ωθεί κυρίως τους νέους να βρίσκουν τρόπους εκτόνωσης. Είδα τα τελευταία χρόνια στη “Πανελλήνια” και πολλούς από τους φίλους μου τους “σοβαρούς” να συμπεριφέρονται σαν τρελαμένοι 16χρονοι.Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Οι πιο συγκρατημένοι από εμάς περάσαμε επίσης πολλές ώρες διασκεδάζοντας με το θέμα των “πυροβολημένων”φασαρτζήδων που προσέφεραν ένα συνεχές αυτοσχέδιο και συνήθως επικίνδυνο stand show.

Όλοι εμείς υπήρξαμε το ενθουσιώδες κοινό που καλλιέργησε τη νέα φουρνιά επιδειξιών της σούζας, της κόντρας και του burn out.

Ξαφνικά όμως δεν μας άρεσε η εικόνα της “Πανελλήνιας”! Δεν ήταν η εικόνα που θέλαμε να βγάζει για το “σινάφι” μας. Να μην ξεχνάμε ότι οι μεγαλύτεροι από εμάς, αγωνιστήκαμε χρόνια για να αποτινάξουμε την εικόνα του αλήτη μηχανόβιου και να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί. Γι’ αυτό επίσης δεν ξαναήρθαν πολλοί με τα παιδιά τους, για να μην τους δώσουν λάθος κατευθύνσεις και να μην τα εκθέσουν σε κινδύνους.

2007
Η φετινή πανελλήνια λοιπόν ήταν διαφορετική. Διαφορετική από τις έξι τελευταίες. Έμοιαζε πολύ με τις παλιότερες. Αυτές που αγαπήσαμε. Μέσα στο κάμπινγκ που ήταν μεγάλο, μπορούσες να βρεις ένα ήσυχο χώρο να στήσεις το σκηνή με την παρέα σου χωρίς να σε ενοχλήσει η φασαρία των πιο ζωηρών. Φυσικά δεν ήμασταν σε κατασκήνωση του κατηχητικού αλλά υπήρχε ένα λογικό μέτρο.
Για πρώτη φορά υπήρχε ομάδα ασφάλειας που φρόντιζε για τον συνετισμό όσων παρεκτρέπονταν και έτσι μέσα στο κάμπινγκ υπήρχε τόση ησυχία που σε κάποιους…κακοφάνηκε. Όσοι ήθελαν να εκτονωθούν πήγαιναν μέσα στα Καμμένα Βούρλα όπου οι ιδιοκτήτες των καφετεριών δημιούργησαν αυτοσχέδιες αρένες για το show και την φασαρία των θερμόαιμων, πουλώντας αμέτρητες κάσες μπύρας!

Και όμως κάτι δεν κολλούσε. Ή μάλλον αρκετά δεν κόλλησαν. Η πλειοψηφία αυτών που θα είχαν ευχαριστηθεί πραγματικά τη φετινή Πανελλήνια δεν ήταν εκεί, γιατί δυσαρεστήθηκαν από τα προηγούμενα χρόνια και δεν ήρθαν φέτος!
Μέσα στο κάμπινγκ δεν υπήρχε ο κεντρίκος χώρος συγκέντρωσης που θα αποτελούσε την “πιάτσα”, κρατώντας μέσα τους μοτοσικλετιστές και έτσι όλο το “νταβαντουρι”έγινε στα Καμμένα Βούρλα. Εκεί όμως έγινε και όλη η φασαρία! Έτσι η 26η Πανελλήνια μπορεί να ήταν ήσυχη και “κυριλέ” με πολλή προσπάθεια από τους οργανωτές, η εικόνα που έβγαλε προς τα έξω όμως ήταν ίδια με τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί βλέπετε έξω αποτυπώθηκαν οι εικόνες των 100 αναβατών που έκαναν φασαρία και επικίνδυνα ακροβατικά χωρίς κράνος!

Από την άλλη οι οργανωτές κατανάλωσαν πολύ από την ενέργεια τους στην προσπάθεια του έλεγχου και την αστυνόμευση του κάμπινγκ για να προστατευτούν όσοι ήταν εκεί μέσα και δεν ασχολήθηκαν πολύ με τις δραστηριότητες που βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια.
Τα μοτοπαιχνίδια ήταν πολύ λίγα και ευτυχώς υπήρχε το show του Κυριάκου Σταμπουλόπουλου (FREE STYLE MOTO CROSS) και το show του πρωταθλητή   trial της  Gas Gas απο την Ολλανδία,Pieter Goertz.

Εκεί που πραγματικά διέπρεψε η φετινή Πανελλήνια ήταν στο τομέα των συναυλιών.
Εκεί υπήρχαν σημαντικά ονόματα για κάθε γούστο.
Οι θρυλικοί Wishbone Ash είχαν το πιο επαγγελματικό και φυσικά άψογο ήχο συγκινώντας όμως μόνο τους φανατικούς του κλασσικού ροκ. Αντί για τους UDO (Πρώην  ACCEPT)

Ευχάριστη έκπληξη ήταν η εμφάνιση του Ηλία Ζάικου και των BLUES WIRE που παραμένουν η κορυφαία BLUES Μπάντα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Εξαιρετικός ο Πορτοκάλογλου με το μουσικό σχήμα που τον συνόδευε, αλλά HIGHLIGHT του τριημέρου θεωρώ, την εμφάνιση των ΜΠΛΕ με τον γερμανό STEFAN που πραγματικά μας ενθουσίασαν με τον ήχο τους.

Αρκετά καλοί οι C-REAL αλλά την παράσταση έκλεψε η (λιγη)φούστα της εντυπωσιακής τραγουδίστριας.
Δημήτρης Πουλικάκος και Ζωρζ Πιλαλί έδωσαν μια διαφορετική νότα αλλά μάλλον δεν ταίριαξαν πολύ με το κοινό.Τους προτιμώ σε μικρά ζεστά club όπως το café Americain.
 
Απογοητευτικοί ήταν οι RAINING PLEASURE   που είχαν μάλλον πρόβλημα στην ζωντανή εκτέλεση των επαγγελματικών ηχογραφήσεων τους.
Καλό το soundtrack της διαφήμισης της VODAFON αλλά ο ήχος τους θα συγκινούσε ίσως σε ένα υπόγειο του Manchester και όχι στην σκηνή της Πανελλήνιας.

ΤΕΛΙΚΑ.
Το επίπεδο οργάνωσης της Πανελλήνιας έχει ανεβεί πολύ. Καλές  συναυλίες, καλό φαγητό, καθαριότητα και επιτέλους έλεγχος της κατάστασης μέσα στο κάμπινγκ. Αξίζει λοιπόν να επιστρέψουν στην Πανελλήνια οι μοτοσικλετιστές που αποστασιοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω κακού “κλίματος”.
Έτσι θα δικαιωθούν οι οργανωτές που προσπάθησαν  φέτος πολύ για τον έλεγχο της κατάστασης.
 
Εντυπωσιακή είναι η αποχή των μοτοσικλετιστών της Αθήνας από τη συγκέντρωση. Ούτε 10% αυτών που έμειναν μέσα στο κάμπινγκ δεν ήταν από την Αθήνα, παρά το ότι η Πανελλήνια έγινε δίπλα στο σπίτι τους. ¶ρα για μια ακόμη φορά η Π.Σ.Μ ήταν μια υπόθεση των Βορείων. Δεν πρέπει όμως. Να μην ξεχνάμε ότι η Πανελλήνια παραμένει το μεγαλύτερο μη αγωνιστικό event μοτοσικλέτας στην Ελλάδα και οφείλουμε να το στηρίζουμε. Ειδικά όταν βλέπουμε σημαντικές προσπάθειες αναβάθμισης όπως αυτή τη φορά.

Στα πλαίσια της προσπάθειας αναβάθμισης που έγιναν από τη ΜΟΤΟΕ δημιουργήθηκε ένα νέο σύστημα ηλεκτρονικής καταγραφής  των συμμετεχόντων που έδωσε αυτή τη φορά και πολλά ενδιαφέροντα στατιστικά για το κοινό της Πανελλήνιας. Τα παραθέτουμε όπως μας δόθηκαν από τους διοργανωτές: